Land of Hope and Glory

Voorstelling met een gevoelig randje.

 

 

In het kader van 4 en 5 mei was het Nederlands Komedie Theater op 28 april in Theater Meerzigt uitgenodigd om met Land of Hope en Glory  de dagen van oorlog en bevrijding te overdenken en vooral te bezingen.  Vragen als: wie heeft 5 mei eigenlijk bestempeld als ‘bevrijdingsdag’? Want was het bevrijdingsdag voor de vrouwen die na de oorlog werden kaalgeschoren? Voor NSB’ers, voor Duitse krijgsgevangenen? Zou de naam ‘capitulatiedag’ voor alle partijen niet veel toepasselijker zijn en recht doen aan de gevoelens van alle betrokkenen? Want een oorlog kent immers uiteindelijk alleen maar verliezers.

Is het zo dat de keuzes die je maakt bepalend zijn voor de richting die je leven neemt? Of  is juist níét kiezen bepalend en ben je dan ontslagen van de plicht om de consequenties onder ogen te zien en je verantwoordelijkheid te nemen? Dat het je allemaal overkomt en dat je daardoor kunt pretenderen aan de ‘goede’ kant gestaan te hebben? Maar wat is goed en wat fout?

Dit zijn de dilemma’s die Pim (Danny van Zuylen), de verteller van het verhaal, bezighouden als hij tewerkgesteld is in een staalfabriek in Essen, in het Ruhrgebied. Zijn rechtvaardiging wordt gebruikt als kapstok voor de liedjes, die op onweerstaanbare wijze worden gezongen door Mirthe Blom en Florens Eykemans, onder pianobegeleiding van Mark v.d. Feen. Met minimale middelen:  een verkleedhoek met een kledingrek, een staande kapstok met hoeden, geluidseffecten van marcherende soldatenlaarzen, sirenes en vliegtuigmotoren werd een mooie sfeer opgeroepen waarin de voorstelling helemaal tot zijn recht kwam. Nostalgische liedjes als ‘Eens zal de Betuwe in bloei weer staan’, ‘Als op het Leidscheplein de lichtjes weer eens branden gaan’, ‘Trees heeft een Canadees’ werden met verve meegezongen door een zaal vol voor- en naoorlogs publiek. Een van de mooiste anti-oorlogsliederen ‘Sag mir wo die Blumen sind’ was een prachtige afsluiting van deze zeer geslaagde avond.
 
De kleinschalige situatie in Meerzigt bleek ook voor de artiesten zelf een prettige ervaring: “Zonder technische hulpmiddelen als een ‘headset’ is het contact met het publiek directer en kunnen emoties gemakkelijker gedeeld worden.” Met een hartelijke applaus lieten de bezoekers merken dat dat gelukt is!

                                                
nkt

 

Trio C tot de 3e

Irene Maessen en Marcel Worms

Lytse Winterreis (Schubert)

Gerealiseerd door Studio Staalkaart