De Andersons

Wat meteen opvalt wanneer we Meerzigt binnen komen is de nieuwe expositie: “Wol aan de wand” gemaakt door Sandra Fens. Ze noemt het zelf: ‘Wolkunst’. Haar mooie kleurige werken hangen in alle vertrekken en komen goed tot hun recht.

Wanneer het publiek in de zaal plaats heeft genomen zien ze een piano en een grote rode poef op de plek staan waar de artiesten hun kunnen gaan tonen aan hun gasten. Geen snoeren, microfoons enz. vanavond is alles akoestisch.
Er breekt een veelzijdig muzikaal spektakel los vanaf het moment dat De Andersons beginnen te zingen en te spelen. Het gaat o.a. over gevoelige zaken. Anna en Roel bezingen de adoptie van een Afrikaanse olifant. Dan nemen ze het publiek mee naar een kliniek voor plastische chirurgie, een toch wel vrolijk cabaretachtig nummer dat ze zingen als of het een stuk uit een opera is. Wat een veelzijdige stemmen hebben Anna en Roel. Ook: ‘Het meisjeshart’ zingt Anna mooi en met een goede beheersing van haar stem.
Anna Agren, zelf half Zweedse, zingt een liedje in het Zweeds en Roel zingt er deels Nederlands bij. Ze schakelen met een volgend lied terug naar het eerder gezongen lied over de olifant, en ze gaan terug in de kliniek voor plastische chirurgie met een vervolg op het eerder gezongen deel. Anna Agren en Roel Dullaart waren ook niet ‘vies’ van een gewaagd liedje over de vinger.
Na de pauze kon het publiek weer genieten van Jarno weggedoken achter de piano en Anna zittend op de rode poef en Roel alleen op het toneel, zingend over ‘Ik pak mijn wereld in’ over alle moois op de wereld wat hij mee wil nemen achter op zijn fiets. Een boeiende tekst en weer heel mooi gezongen. Zo gaat het door met meer cabaretachtige liedjes zoals: ‘Every body knows’/ de kracht van het nu. Roel zingt: ‘Wat een boom’’.
Weer iets heel anders is: “De spirituele reis van Geert Wilders”. Prachtig.
Ineens maken de leden van dit trio bekend dat de hoofdprijs van 2011 is gewonnen door de mevrouw op rij 3 stoel 4 en dat is Atsje. Ze moet naar voren komen en krijgt DE hoofdprijs, een heerlijke griesmeelpudding! De Andersons beginnen te zingen en Atsje zit op de rode poef en eet op de maat van de muziek van de griesmeelpudding. Grote hilariteit onder het publiek. Wanneer Anna en Roel hierna heel ingetogen hun interpretatie van het lied: ‘de wals’ van Leonard Cohen zingen is het publiek een en al aandacht. Het is muisstil in de zaal. Opnieuw valt op dat deze artiesten heel veel kunnen met hun stem. In het laatste nummer gaan ze helemaal los en worden ze door het pianospel van Jarno opgejut. Ze krijgen, zeer verdiend, een staand applaus en mooie bloemen.

Het valt niet mee om het genre en de verschillende manieren van zingen van dit trio goed onder woorden te brengen. Maatschappijkritisch, met liefde voor het milieu en voor de liefde. Lieve, gevoelige, subtiele, gekke en humoristische liedjes en soms ook direct. Wel is duidelijk dat het publiek genoten heeft van drie jonge talenten die veelzijdig, virtuoos en met passie hun programma hebben gebracht.

Het was het allereerste optreden in Friesland en dat vond het trio spannend.
Het publiek in Eastermar heeft die spanning vast weggenomen want het heeft genoten, gezien hun reacties op het optreden van ‘de Andersons’ deze avond!

Trio C tot de 3e

Irene Maessen en Marcel Worms

Lytse Winterreis (Schubert)

Gerealiseerd door Studio Staalkaart